• 30 GRUDNIA 16
    • 0

    Aktywność fizyczna kobiet cierpiących na chorobę Parkinsona

    Joanna Cholewa1, Marcin Kunicki2, Jarosław Cholewa1, Beata Rafalska1
    1 Akademia Wychowania Fizycznego im. J. Kukuczki w Katowicach
    2 Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Raciborzu

    Aktywność fizyczna kobiet cierpiących na chorobę Parkinsona

     

    Słowa kluczowe: aktywność fizyczna, choroba Parkinsona, rehabilitacja ruchowa

     

    Streszczenie

    Wyniki badań prezentowanych w literaturze, wskazują na pozytywny wpływ różnych forma aktywności fizycznej. Podejmowanie aktywności fizycznej u osób z PD powoduje redukcję objawów neurologicznych, poprawę jakości życia, nastroju, poprawę funkcji wykonawczych oraz poprawę samodzielności w wykonywaniu czynności życia codziennego. Regularna aktywność fizyczna prowadzi także do wzrostu stężenia neurotransmiterów (serotoniny, dopaminy, acetylocholiny, noradrenaliny) oraz wpływa na zmianę aktywności niektórych podtypów receptorów dla neurotransmiterów co w konsekwencji prowadzi do zmiany aktywności całych struktur korowych i podkorowych [7]. Większe nasilenie choroby, zaburzenia chodu i koordynacji oraz mniejsza samodzielność w wykonywaniu czynności dnia codziennego koreluje z mniejszą aktywnością fizyczną i może wpływać na przyśpieszenie rozwoju choroby.

    Uwzględniając znaczącą rolę aktywności fizycznej w opóźnieniu tempa nasilenia objawów ruchowych u osób z PD oraz mniejszą zachorowalność na tę chorobę kobiet, celem pracy było określenie poziomu aktywności fizycznej kobiet cierpiących na chorobę Parkinsona uczestniczących i nieuczestniczących w procesie rehabilitacji.

     

    Przejdź do artykułupdf-ico

    Dodaj komentarz →